روز تولد پسر عزیزتر از جانم

دانیال گلم ...

شما تو 38 هفته تمام به دنیا اومدی ...

یعنی دقیقاً روزی اگه تا فردا صبر میکردی وارد هفته 39 میشدی ...

هرچند پسر گلم ، شما عجله ای برای اومدن نداشتی ولی بهرحال شرایط جوری پیش رفت که شما تو این روز منت سر ما بذاری و خونه مون رو نوربارون کنی ...

آخه قرار بود مامانی ، شما شنبه 5 بهمن مهمون خونه ما باشی ...

هرچند من و بابایی به ذوق ورود تو همه چیز رو آماده آماده کرده بودیم و دیگه هیچ کم و کسری و کار نکرده ای نداشتیم ...

ولی خوب ... 

اومدنت هم مارو سورپرایز کرد ...

به جرأت میگم قشنگترین روز زندگیمون روز تولد تو بود ...

تو امید همه شدی ... امید من ... امید بابایی ... امید همه ... امید مامان بزرگا و بابابزرگا ... امید دایی و عمو و عمه ...

همه به عشق تو روزارو سپری میکنن ...

ولی شب که تو بیمارستان به خاطر زردی بستری شدی ، تلخ ترین لحظه های عمرم رو گذروندم ... انگار مامان سالها بود که کنارم بودی و یک شب نبودنت داشت دیوونه ام میکرد ...

دلم می خواد مامان برای همه عمرم این لحظه رو از ذهنم پاک کنم ولی هروقت یادم میاد گریه امونم رو می بره ...

دیشب با بابایی داشتیم عکسای هفته گذشته ات رو مرور میکردیم ...

هر روز ازت یه عالمه عکس گرفتیم ولی اون روزی که بستری شدی عکس نداشتی و من های های به یاد اون روز گریه کردم ...

الهی که همیشه تنت سالم باشه و لبت خندون و چراغ خونه مون رو پرنور کنی ...